 Οι πανελλήνιες τελείωσαν και πλέον πλησιάζει η ώρα τηςσυμπλήρωσηςτου μηχανογραφικού. Πολλοί γονείς, λοιπόν, νομίζουν ότι ήρθε η ώρα να πετύχουν στόχους που ποτέ δεν κατάφεραν να πετύχουν οι ίδιοι ή η ώρα που το παιδί τουςθα ακολουθήσει το ίδιο επάγγελμα με αυτούς. Έτσι πολύ συχνάβλέπουμε παιδιά να περνούν (και να τελειώνουν;) σε Νομική, Ιατρική,Οικονομικά και γενικά στις περιβόητες πιασάρικες σχολές , όχι γιατί το ήθελαν,
αλλά επειδή τους πίεσαν. Και οι μόνοι χαρούμενοι σε αυτήντην περίπτωση είναι οι γονείς, που λένε γεμάτοι καμάρι ότι ο Γιωργάκης μου σπουδάζει Ιατρική, η Ελενίτσα μου Νομική κ.ο.κ.
Επιπλέον, πιστεύουν ότι κάποια στιγμή τα παιδιά τουςθα αποδεχτούν τη σχολή πουπέρασαν και θα τουςευγνωμονούν.
Από την άλλη, βέβαια, ίσωςνα υπάρχει εξασφάλιση, επειδή ο μπαμπάςή η μαμά είναι γιατρός, δικηγόρος, φαρμακοποιός και υπάρχει έτοιμο πελατολόγιο, αλλά δε φταίει σε τίποτα το κάθε παιδί να συνεχίσειό,τι είχε ΕΠΙΛΕΞΕΙ να κάνει ο γονιόςτου.
Αφήστε το παιδί να επιλέξει μόνο του, καλύτερα κάποιοςνα μείνει έστω και για λίγο άνεργοςκαι να έχειτελειώσει αυτό θέλει, παρά να δουλεύει σε κάτι που ποτέ δεν αγάπησε.
Αποτέλεσμα όλο αυτού είναι να υπάρχουν παιδιά με απωθημένα, επειδή άλλο ήθελαν να κάνουν και άλλο έκαναν τελικά. Πάντα θα υπάρχει μέσα τουςένα μεγάλο γιατί. Γιατί δεν έκαναν αυτό που ήθελαν τότε… Παναγιώτης Μπαμπαρούτσης |
