Πες μας πώς ξεκινάς.
Από την Αρσινόη Μεσσηνίας. Μετά έρχομαι για 3 χρόνια Γυμνάσιο στην Καλαμάτα και έπειτα Αθήνα, όπου ήταν τα μεγαλύτερα αδέλφια μου. Εκεί τελειώνω το Γυμνάσιο, αλλά κουβαλάω ένα κόμπλεξ κατωτερότητας με τα νι και τα λι, που τρόμαξα να αποβάλλω.
Το θεωρούσες ρετσινιά;
Εγώ δεν το θεωρούσα, όμως, όταν ολόκληρο σχολείο σε στιγμάτιζε, αυ- τόματα ήσουν μειονότητα. Η πλάκα είναι ότι τώρα γράφω το σενάριο για μια νέα σειρά, στην οποία ο ήρωας μιλά με νι και λι. Αυτό που αισθάνομαι ότι με καταπιέζει, το θεωρώ ελευθερία πια. Είναι μαγκιά, αυτό που μας καταπιέζει να το αποτινάζουμε και να το θεωρούμε ελευθερία.
Προτιμάς το σινεμά, την τηλεόραση, το θέατρο ή το τραγούδι;
Είναι ένα και το αυτό. Απλά, το κάθε είδος έχει άλλον τρόπο έκφρασης. Αυτό, βέβαια, που κυριαρχεί είναι το live. Είναι τόσο μοναδικό να παίζεις στο θέατρο και να τραγουδάς επί σκηνής, που δε μεταφράζεται με τίποτα. Η ενέργεια που παίρνεις από τον κόσμο δε μεταφράζεται. Το σινε- μά έχει άλλη μαγεία. Εγώ θεωρούμαι παιδί του σινεμά. Έκανα την πρώτη μου εμφάνιση στην ταινία «Ο λιποτά- κτης» και γενικά έχω κάνει πολλές ταινίες.
Πολλοί κατακρί νουν τον ελληνικό κινηματογράφο. Ποια η άποψή σου;
Το ελληνικό σινεμά έχει πρόβλημα σεναριακά, γιατί ο καθένας προσπαθεί να κάνει το απωθημένο του, χωρίς να υπολογίζει τον κόσμο. Γενικά, μπορείς να περάσεις μια φιλοσοφική σκέψη με απλούστατο τρόπο. Εγώ προτιμώ ένα σινεμά δράσης, ζωής, που μπορεί να περιέχει ένα φιλοσοφικό backround.
Έχεις παίξει σε ταινία ή σίριαλ και να αναρωτιέσαι σε τι μ…. παίζω;
Δεν είναι εγωιστικό, αλλά πρέπει σε καθετί με το οποίο μπλέκουμε να αφήνουμε το δικό μας ψήγμα αγάπης. Όταν βάζεις αγάπη σε οτιδήποτε κά- νεις, θα βγει σίγουρα κάτι καλό. Δε γούσταρα όλα όσα έχω κάνει, αλλά τουλάχιστον έχω δώσει αγάπη σεό,τι έχω κάνει. Ποια θεωρείς την πιο επιτυχημένη συνεργασία σου;
Θα φανεί υπερβολικό, αλλά παντού περνάω καλά. Έχω μια καλή διάθεση όταν πάω στη δουλειά μου. Μια συνεργασία που θεωρήθηκε σταθ- μός, είναι αυτή με τον Πάνο Κοκορόπουλο στο «Αχ και να ’ξερες». Κι αυτό, γιατί μέχρι τότε με έβλεπαν σαν τον δραματικό, τον κακό κ.λπ. Ο Πά- νος έβλεπε τι μ….ς κάνω πίσω από το φακό και άλλαξε την εικόνα που μου είχαν δώσει οι άλλοι σκηνοθέ- τες.
Με τον Γαργαμπίκα έχεις κοινά;
Όχι, δεν είμαι τέτοιο τομάρι. Μόνο έ- να κοινό είχαμε, όσον αφορά στις γυναίκες. Απατεώνας δεν έχω υπάρ- ξει ποτέ και ούτε θα υπάρξω. Το τραγούδι πώς προκύπτει; Όταν πήγαιναν οι γονείς μου για ε- λιές και με έβαζαν στη νάκα (κούνια) ή όταν με έστελναν κάπου το βράδυ, φοβόμουν και με το τραγούδι έδιω- χνα το φόβο. Από εκεί ξεκίνησε.
Έχεις βγάλει και ένα cd single ε;
Ναι, το «Σάμαλι, Παστέλι, Κωκ». Προ- έκυψε όταν πριν πολλά χρόνια ήμα- στε με τη Δήμητρα Παπαδοπούλου ζευγάρι. Μου λέει τότε «γράψε ένα τραγούδι για τη Eurovision». Την ίδια περίοδο κάναμε παρέα και με τον Κραουνάκη, ο οποίος με παρότρυνε να συνθέσω τη μουσική για τους στί- χους. Γενικά, έχω πολλά ανέκδοτα τραγούδια, τα οποία σκέφτομαι να δώσω σε επώνυμους καλλιτέχνες.
Το τραγούδι για την Καλαμάτα;
Ξυπνάω ένα πρωί τότε που ήμουν με τη Δήμητρα στα πολύ καλά μας και μου λέει «το αγόρι απ’ την Καλαμά- τα δεν αντέχει τη μιζέρια…». Το βρά- δυ το είχα τελειώσει. Έτσι προκύ- πτει το cd single, το οποίο ήταν με- γάλη Α-Π-Ο-Τ-Υ-Χ-Ι-Α!!! Δηλαδή, δεν το πήρε κανένας γιατί δεν προωθή- θηκε αρκετά. Όμως, πιστεύω ότι, μέσω του νέου σίριαλ που ετοιμάζω, θα γίνει ο ύμνος τον Καλαματιανών.
Λες ότι τα αγόρια απ’ την Καλαμάτα δεν αντέχουν τη μιζέρια. Το πιστεύεις;
Η Δήμητρα είδε σε μένα ότι δεν άντεχα τη μιζέρια, γι’ αυ- τό και είχε γράψει αυτούς τους στίχους. Απεχθάνομαι το δήθεν, το μίζερο και το ψευτοκουλτουρολαJκό. Εδώ υπάρχει μιζέρια. Δεν είναι δείγμα μόνο της Καλαμάτας, αλλά ευρύτερα της επαρχίας. Αυτό οφείλεται στο ότι οι άν- θρωποι δεν κάνουν αυτό που γουστάρουν. Λίγοι είναι όσοι γουστάρουν αυτό που κά- νουν και γι’ αυτό δεν είναι μί- ζεροι, αλλά χαρούμενοι.
Γενικά, πώς βλέπεις να περνά ο κό- σμος στην πόλη μας;
Εγώ προσωπικά περνάω καλά, γιατί δεν κάνω παρέα με μίζερα άτομα. Γενικότερα πιστεύω πως ο κόσμος περνάει καλά στην Καλαμάτα. Πάντως, πρέπει να στραφούμε στον τουρισμό, κάτι που έχει αρχίσει να κάνει η Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση, γιατί εκεί είναι το μέλλον της οικονο- μίας. Η Μεσσηνία είναι η Νίκαια της Γαλλίας, είναι παράδεισος. Άποψή μου είναι ότι πρέπει να μπει ένα τρε- νάκι από το λιμάνι μέχρι το Φιλοξένια και να ανοίξουν μαγαζιά, μπαρ, κα- φετέριες...
Όλο ιδέες είσαι, στην πολιτική μπο- ρείνα σε δούμε;
Ναι, φυσικά, η πολιτική δεν είναι κα- κό πράγμα. Υπάρχουν πολιτικοί που γουστάρουν, ας μη βάζουμε ταμπέ- λες και ας μη λέμε ότι όλοι παίρνουν λεφτά. Παντού υπάρχουν άνθρωποι που δεν είναι σωστοί.
Τι έχεις να πεις για τα σίριαλ που κόβονται;
Ρωτάς εμένα που την έχω πατήσει; Έπαιζα στον «Έρωτα», που ήταν να συνεχιστεί για ένα χρόνο ακόμα, τον «έκοψαν» και έπεσα έξω οικονομικά.ένα συμβόλαιο με ένα κανάλι για κά- ποια επεισόδια, αν εσύ φύγεις να έ- χεις ποινική ρήτρα, ενώ αν αυτό κό- βεται, να μην σε αποζημιώνουν. Μας βλέπουν σαν σκουπίδια, σαν λεμονό- κουπες. Η τηλεόραση δεν υπολογίζει τίποτα, αν δεν κάνεις επιτυχία και δε φέρεις νούμερα, σε πετάει έξω. Ωστόσο, νομίζω ότι έχουμε απ’ τις καλύτερες τηλεοράσεις. Και στην τε- λική, αν κάτι δε σ’αρέσει, υπάρχει και το ζάπινγκ ή την κλείνεις.
Η άποψή σου για τις επαναλήψεις του καλοκαιριού;
Έχει καταντήσει αηδία. Το σημαντι- κότερο, που αφορά εμένα και τους συναδέλφους μου, είναι ότι το κανά- λι παίρνει διαφημιστική πίτα κι εμείς τα αρ….α μας. Η μεγαλύτερη ντίβα με την οποία έχεις συνεργαστεί; Άκου, ο χώρος μου δεν είναι όπως θέλουν να τον παρουσιάζουν τα με- σημεριανά και τα περιοδικά. Όλα αυ- τά είναι μύθοι, αν ο άλλος έρθει ως ντίβα στη δουλειά, θα φάει 2-3 χα- στούκια και ο χώρος θα τον ξεβρά- σει.
ΔΗΠΕΘΕ Καλαμάτας…
Τα ΔΗΠΕΘΕ είναι μια πληγή. Δημι- ουργήθηκαν για να γίνει αποκέντρω- ση, όμως δεν έγινε. Απ’ την άλλη, ο κάθε καλλιτεχνικός διευθυντής, έ- φερνε την ομάδα του. Ξέρεις πόσοι ηθοποιοί και μάλιστα γνωστοί είμα- στε από την Καλαμάτα; Ο Μιχαλό- πουλος, ο Νινιός, η Πανοπούλου, ο Ευρυπιώτης, η Σακκά; Υπάρχουν πά- ρα πολλοί ακόμα- αυτοί μου ήρθαν στο μυαλό-, σε πηγάδι κατουρήσαμε εμείς; Μιλάμε για ονόματα με καριέ- ρα στο χώρο. Γιατί να μην ανεβάσει το ΔΗΠΕΘΕΚ μια μορφή επιθεώρη- σης και να κάνει το κόσμο να γελάσει λίγο; Δεν πρέπει να υπάρχει δημο- σιοDπαλληλική λογική, δεν πήγε κα- λά η παράσταση, κατέβασέ την. Έκανε ποτέ το ΔΗΠΕΘΕΚ μια παρά- σταση στο χώρο του ΤΕΙ; Αν είχε κά- νει, θα είχε πάρει 5-10 παιδιά μαζί του. Το θέατρο πρέπει να πάει στον κόσμο, στην πλατεία, παντού! Δε λαJ- κίζω ότι όλα είναι απλά, αλλά θα μπορούσε να υπάρχει και μια βοηθη- τική ομάδα, μια πειραματική!
Πιστεύω ότι ανεβάζουν έργα βαριά, δυσνόητα, συμφωνείς;
Ανεβάζουν έργα που δε θα μπορού- σαν να ανεβάσουν στην Αθήνα με δι- κά τους χρήματα, έτσι με ξένα κόλ- λυβα κάνουν μνημόσυνο. Το ΔΗΠΕΘΕ πρέπει να πάει κοντά στον κόσμο, να γίνουν περιοδείες, κι όχι μόνο το καλοκαίρι, να πάνε στα κα- φενεία, να γυρίσουν όλους τους Δή- μους του νομού. Υπάρχουν παρα- στάσεις που ούτε τεράστια σκηνικά θέλουν, ούτε πολλούς ηθοποιούς. Θα μπορούσε να γίνει το αρχαίο δράμα στην αρχαία Μεσσήνη όπως ήταν παλιά, μόνο το κείμενο αρκεί, είναι πολύ δυνατό το κείμενο. Όχι αυτά τα καραγκιοζιλίκια που έγιναν, ας πούμε, με τη Μήδεια στην Επί- δαυρο πρόσφατα.
Το επάγγελμα του ηθοποιού είναι επικερδές;
Όχι, δεν έχει πεθάνει ηθοποιός πλούσιος, είμαστε χιλιάδες, το να κάνεις μια- δυο επιτυχίες δεν είναι κάτι, το θέμα είναι τι θα κάνεις και μετά από δέκα χρόνια. Αν δουλέψεις μια σεζόν και την άλλη όχι, είσαι μία η άλλη. Όμως, για να μην είμαστε αχάριστοι, όταν δουλεύεις μόνιμα και σερί και έ- χεις επιτυχία, θα πρέπει να κάνεις μία παύση γιατί θα καείς. Κανείς δεν έγινε ηθοποιούς για να βγάλει λε- φτά, έγινε ηθοποιός γιατί το γούστα- ρε.
Κύκλωμα που ανεβάζει και κατεβάζει ηθοποιούς υπάρχει;
Τα κυκλώματα είναι για τους ατάλα- ντους. Ο ατάλαντος, όταν θα τα φτιάξει με μια σταρ και θα κάνει σχέ- ση για 2-3 μήνες, θα δουλέψει ένα χρόνο, μετά θα χαθεί. Δε θα ’χει διάρκεια.
Έχουν χαθείκαλοίηθοποιοί πιστεύεις;
Χαθήκαν γιατί δεν έκαναν στη σωστή στιγμή την κατάλληλη κίνηση. Εμείς κινούμε τα νήματα της ζωής μας, ό,τι επιτυγχάνει κάποιος, ο ίδιος το προ- καλεί. Μη ζητάμε από πουθενά ευθύ- νες. Πρέπει να αισθανόμαστε κωλό- φαρδοι που ήρθαμε κιόλας στη ζωή. Αυτοί που χάθηκαν, κάτι έκαναν λά- θος, είτε έγιναν αλκοολικοί είτε πρε- ζάκια είτε έβγαλαν κάποια λεφτά και την «είδαν» και έτσι ο χώρος τούς α- πέβαλε, είτε, είτε, είναι χιλιάδες πα- ραδείγματα.
Σε ένα νέο άνθρωπο που θα ήθελε να μπει στον καλλιτεχνικό χώρο, τι θα έλεγες;
Κάνω μαθήματα σε κάποια παιδιά που θέλουν να δώσουν σε δραματι- κές σχολές και οι πρώτες μου ερω- τήσεις αφορούν στο αν θέλουν ο- πωσδήποτε να απασχοληθούν με αυτό. Είναι πολύ δύσκολο πράγμα, πρέπει να ταυτιστείς, να γίνει η ζωή σου, πρέπει να το αγαπάς.
Έναν επίλογο από σένα…
Να είμαστε καλά, να δίνουμε αγάπη, είναι τσάμπα, να διώχνουμε τη μιζέ- ρια από πάνω μας, να λέμε συγγνώ- μη, παρακαλώ και μπράβο. Να κά- νουμε ό,τι θέλουμε και να μην έχου- με απωθημένα!